Historia Kępna

Kępno leży na Wysoczyźnie Wieruszowskiej, nad Niesobem, w zachodniej części ziemi wieluńskiej, w województwie wielkopolskim i jest najdalej na południe położonym miastem w województwie. Leży 63 km od Kalisza, 76 km od Wrocławia, 88 km od Opola, 128 km od Łodzi, 145 km od Katowic i 180 km od Poznania.

Nazwa zaczerpnięta została z warunków fizjograficznych odcinka doliny Niesobu, gdzie miasto powstało. Już pod koniec XIII stulecia Kępno jest miastem występującym w dokumentach pod dwiema nazwami: “Longinfort sive Campno”.
W 1282 roku podpisując w Kępnie umowę z władcą Pomorza Mszczujem, Przemysł II Wielkopolski nakazał Kępnu wzorować ustawodawstwo miejskie w Kaliszu. Wyżej wspomniana umowa pozwoliła na zjednoczenie w ręku Przemysła II większości ziem polskich i dokonania aktu koronacji, a tym samym przełamania rozbicia dzielnicowego Polski średniowiecznej. W sensie terytorialnym Kępno należało do kasztelani rudzkiej i wraz z nią przechodziło zmienne koleje losu, znajdując się na przemian w obrębie Śląska lub Wielkopolski. Ten stan rzeczy trwał przez całe XIII i większą część XIV stulecia. Miasto w średniowieczu przetrwało tylko krótki okres.

Reklamy

Domanin

W źródłach spotykamy się z nazwą wsi ”Drobnino”, z której dziesięciny otrzymuje kapelan z Mikorzyna. Bezpośrednie sąsiedztwo pozwala przyjąć, że jest to zniekształcona nazwa naszego Domanina. Przemawia za tym występująca w XIV i XV w. nazwa wsi w formie ”Domanini”, ”Domaszyno” oraz wymienienie jej w dokumencie biskupa Przecława z 1360 r., dotyczącym wsi o starej metryce pochodzących z XIII w.

ZESPÓŁ DWORSKI:
DWÓR pochodzi z końca XIX w., murowany, piętrowy, nietynkowany, z boku wieża, ozdobny portal, dach mansardowy kryty łupkiem, przed wejściem znajduje się taras betonowy.
PARK pochodzi z XIX/XX, zaniedbany
DĄB o obwodzie 401 cm przy bramie wjazdowej, dąb o obwodzie 300 cm w pn. części parku, przy dworze dąb czerwony o obwodzie 380 cm i świerk pospolity o obwodzie. 200 cm.
DOM ZARZĄDCY znajduje się przy wjeździe do folwarku, pochodzący z końca XIX w., murowany.
SPICHRZ drewniany z 1825 na terenie folwarku
ALEJA 20 KASZTANOWCÓW przy drodze od szosy do dworu, odgałęzia się od niej w kierunku pd. SZPALER 6 TOPOLI o obwodzie do 330 cm

Rzetnia

Wzmianki o miejscowości Rzetnia w powiecie kępińskim odnajdujemy już w dokumencie z 1233 r., wystawionym przez Rożka syna Dzierżykraja – ”Sitna … in territorio Kalisiensis”. Ok. 1305 r. wieś płaciła dziesięcinę biskupowi wrocławskiemu, zapewne już wtedy przeszła z powrotem w ręce szlacheckie. Wzmianka o sołtysie pochodzi z 1455 r., a o młynie z 1422 r.
Właścicielem Rzetni była rodzina Wężyków, która posiadała wieś Rojów. W dawnych czasach w Rzetni wydobywano rudę żelazną. W 1919 r. toczno tu walki z Grenzschutzem.

ZESPÓŁ DWORSKI (obecnie dom pomocy społecznej):
DWÓR został wybudowany w 1910, dach łamany, skrzydło wschodnie pochodzi z 1930 r., zniekształcony przebudową w 1981 r.
OFICYNA wybudowana w 1910 r., natomiast w 1981 r. przebudowana
PARK, pochodzi z początku XX w., posiada powierzchnię ok. 10 ha. W parku mieści się stawek z wysepką oraz aleja grabowa o długości ok. 100 m. W parku rośnie klon o obwodzie 380 cm oraz wierzba biała odmiana płaczącej o obwodzie 360 cm.

Myjomice

Nazwa miejscowości pochodzi od rycerza Myjoma.
Jeszcze przed 1253 r. ludność tej miejscowości składa dziesięcinę klasztorowi św. Wincentego we Wrocławiu. Od 1360 r. otrzymał ją Stefan Gromassy w dożywocie od biskupa wrocławskiego Przecława. Przez dłuższy czas w posiadaniu Myjomic byli Krzywosądowie. Jan Krzywosąd Myjomicki występuje w 1429 r. w Myjomicach i Kierznie. Po Krzywosądach, którzy podzielili się posiadłościami w 1587 r. objęli w posiadanie Myjomice Wężykowie z Osin, po czym dwór przeszedł do rąk Wandy z Wężyków Niegolewskich.
Na terenie parku w Myjomicach rośnie pokaźny wiąz szypułkowy o obwodzie pnia 470 cm.

KOŚCIÓŁ POD WEZWANIEM WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

Parafia w Myjomicach istnieje od XIV w. Kościół z 1686 r. spalił się w 1851 r. Obecna murowana świątynia została zbudowana w 1853 r. przez architekta Bolesława Ballenstaedta. W kościele znajdują się wczesnobarokowe lichtarze na paschał z XVII w., z herbem Wąż właścicieli Myjomic Wężyków z Osin.
Plebania zbudowana została w 1835 r. Budynek jest murowany, potynkowany, parterowy. Dzwonnica pochodzi z II poł. XIX w., jest murowana, arkadowa.
Na cmentarzu przykościelnym znajdują się groby ks. Grzegorza Pancherza działacza plebiscytowego, uczestników powstania wielkopolskiego, – Andrzeja Kurzawy (1895-1978) i Stanisława Mulczyńskiego (1853-1931), grobowiec ks. Antoniego Przybylskiego, płyty nagrobne rodziny Wężyków, przeniesione na ściany kościoła.
Od południowej strony kościoła rośnie dąb o obwodzie 460 cm.
Pałac został zbudowany pod koniec XIX w. w stylu gotyku romantycznego. Po bokach znajduje się wyższe skrzydło i wieża, połączona niską częścią

Mielęcin

Wieś Mielęcin położona jest u podnóża najwyższego wzniesienia Wielkopolski – Kobylej Góry (wys. 284 m n.p.m.).
Mielęcin w czasach średniowiecznych należał do biskupa wrocławskiego. Oderwanie tego terytorium od Śląska po raz pierwszy nastąpiło około roku 1146 tj. po wygnaniu Władysława II z kraju. Wówczas weszło ono w skład dzielnicy Mieszka III Starego, z tych czasów pochodzi najstarszy dokument dotyczący Mielęcina. Od 1234 roku do 1241 panują tu znowu książęta śląscy – Henryk Brodaty i Henryk Pobożny. Po klęsce tego ostatniego, w bitwie z Tatarami pod Legnicą, tereny Kępna ponownie zajmują książęta wielkopolscy – Przemysław I i Bolesław Pobożny, a po jego śmierci w 1249 roku – Przemysław II.
Od 1296 r. panowanie nad naszymi terenami rozpoczyna Władysław Łokietek – późniejszy król polski, z przerwą w latach 1300 – 1312, kiedy tereny te zajął król czeski – Władysław II, a po nim Henryk Głogowski i jego syn – Konrad. Kolejny król polski – Kazimierz Wielki postanowił umocnić granicę z Czechami, tworząc fortyfikacje i włączając zamki w Ostrzeszowie, Kępnie, Baranowie i Bolesławcu do ogólnego systemu obronnego, który ciągnął się od Krakowa po Kujawy. W 1382 roku król polski – Ludwik Węgierski przekazał tereny kępińskie Władysławowi Opolczykowi jako lenne śląskie. Dopiero w 1393 r. Odzyskał je przy użyciu siły i ponownie włączył do Polski Władysław Jagiełło Na przełomie XV i XVI wieku właścicielami Mielęcina byli hr. Mielęccy, a wieś włączono do utworzonego powiatu ostrzeszowskiego, mającego tamże siedzibę swojego starostwa. Będąc częścią tegoż powiatu, Mielęcin wszedł wraz z ziemią Wieluńską, zwaną wówczas Rudzką do Województwa Sieradzkiego. Do tego województwa należy do roku 1793.
W tym czasie nabyła Mielęcin rodzina Masłowskich, która pobudowała folwarki: Emilianów i Faustiankę oraz kolonię: Weronikopole, Julianopol i Hipolitopol (nazwy kolonii pochodzą od imion dzieci). Ostatnia z rodziny Masłowskich sprzedała Mielęcin księciu Bironowi z Kurlandii w Sycowie. W ten sposób Mielęcin znalazł się w granicach Prus, wchodząc od 1815 roku w skład utworzonego na Kongresie Wiedeńskim Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Istotna zmiana nastąpiła również w kościelnej przynależności organizacyjnej naszego terenu. Bullą z dnia 15 lipca 1821 roku papież Pius VII odłączył dekanaty: ostrzeszowski i kępiński od diecezji wrocławskiej i przyłączył je do diecezji poznańskiej. Mielęcin wszedł ponownie w skład parafii Parzynów. Od 1889 roku Mielęcin wchodzi w skład powiatu kępińskiego, utworzonego przez władze pruskie. W 1897 roku właścicielami Mielęcina stają się Hulewiczowie z Kościanek.
W czasie walk powstańczych 1918-1920 wieś leżała na linii demarkacyjnej i obsadzona była przez wojska niemieckie ”Grenzschutzy”. Tenże ”Grenzschutz” 20 czerwca 1919 roku internował ówczesnego właściciela Mielęcina – Franciszka Życkiego oraz nauczyciela miejscowej szkoły – Władysława Majewskiego, wywożąc ich na 8 tygodni do Neuhammer. 17 stycznia 1920 roku miejscowość zajęli Polacy, przyłączając ją do macierzy.
28 marca 1928 roku powiat kępiński podzielono na osiem obwodów wójtowskich, Mielęcin wszedł w skład wójtostwa Krążkowy. 1 kwietnia 1932 roku powiat ostrzeszowski zniesiono i włączono do powiatu kępińskiego, powracają c do stanu sprzed roku 1889.
W czasie II wojny światowej podejmowano tu różne ruchy konspiracyjne oraz próby nawiązania kontaktów z czeskim ruchem oporu. W Mielęcinie istniały także skupiska czeskie, ich dowódcą był nauczyciel Rudolf Niewieczerzał. Działał tu także aktywnie pluton A.K., którego dowódcą był Jan Tomaszewski.

Dwór

Zbudowany został w 1784 roku przez rodzinę Masłowskich, w której posiadaniu Mielęcin znajdował się przez przeszło 100 lat (data budowy na fasadzie). Barokowy, zwrócony frontem ku wschodowi, murowany, potynkowany, parterowy z piętrowymi facjatkami oraz piwnicami sklepionymi kolebkowo z lunetami, trzynastoosiowy. Na osi środkowej znajdują się niewielkie ryzality, natomiast od ogrodu weranda. Wnętrze dworu jest dwutraktowe z sienią i owalnym salonem na osi. Układ pozostałych lokalności symetryczny. W narożniku pd.-zach. pomieszczenie sklepione kolebkowo z lunetami (dawna kaplica). W sieni znajduje się drewniana klatka schodowa klasycystyczna I poł. XIX wieku.
Stolarka z okuciami o formach rokokowych. W ryzalicie frontowym na parterze zauważamy przedsionek otwarty trzema arkadami, na piętrze podziały ramowe, zwieńczenie w formie szczytu półkolistego o falistych spływach. Ryzalit od ogrodu zamknięty trójkątnym przyczółkiem. Dach łamany polski, kryty dachówką z lukarnami. Na lukarnach i szczytach blaszane pazdury (obecnie istnieją tylko fundamenty).

Karczma

Wzniesiona została na początku XIX wieku przez ostatnią właścicielkę z rodziny Masłowskich. Klasycystyczna, zwrócona frontem ku zachodowi. Murowana, otynkowana. Parterowa, z piętrowym portykiem dwukolumnowym w elewacji frontowej, zwieńczonym trójkątnym przyczółkiem. Narożniki boniowane. Wnętrze przebudowane. Dach naczółkowy kryty dachówką (rozebrana w latach 70-tych).

Mikorzyn

Zarówno na terenie wsi jak i w okolicy znajduje się wiele stanowisk archeologicznych, na których ślady działań człowieka datuje się na 40-60 tys. lat p.n.e. Okolice obecnego Mikorzyna w powiecie kępińskim były więc zamieszkane od tysięcy lat. Wiele stanowisk z epoki kultury łużyckiej w tym cmentarzysk znajduje się na terenie samej wioski jak i w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Stanowiska te datowane są na ok. 3500 lat p.n.e. Sama wioska, ma więc bardzo bogate tradycje historyczne jako teren osadnictwa, które miało miejsce na setki lat przed chrztem Polski i ustanowieniem państwowości. Na terenie wioski znalezione zostały prasłowiańskie posągi, później wykorzystane jako fundament karczmy. Prawdopodobnie spokojny równinny charakter oraz znaczna ilość wody w postaci strumieni dostarczała schronienia i żywności. Z prac wykopaliskowych wiadomo również, że teren ten pokryty był lasem zapewne zasobnym w zwierzynę. Wiadomo także o obozie rzymskim jaki znajdował się na terenie dzisiejszej wioski.
Przez Mikorzyn przepływa rzeka Rudnica, obecnie zasilająca trzy niewielkie zbiorniki wodne na terenie ośrodka rekreacyjno-wypoczynkowego. Wśród pól otaczających wioskę znajdują się pozostałości niegdyś uczęszczanej drogi oraz młyna, który stał poza obrębem dzisiejszego Mikorzyna. Ilustruje to bogatą historię wykorzystywania zasobów wodnych oraz skomplikowany system spiętrzania wody. W położonym nieopodal gospodarstwie stoi ponad tysiącletni dąb. Złożony system odprowadzania wody ze stawów oraz całego dość podmokłego terenu wioski, znajduje odbicie w odrestaurowanym systemie wodnym przypałacowego parku. W centralnej części wioski nieopodal kościoła znajdują się trzy budynki zbudowane przez hitlerowców. W czasie drugiej wojny światowej swoją siedzibę miało w nich gestapo. Tam również dzielono łupy i zrabowane w okolicy dobra. Po wojnie w budynkach mieściła się poczta ośrodek zdrowia oraz dom nauczyciela.

Zabytki

– aleja zabytkowych dębów w kierunku wsi Mechnice
– pałac oraz park przypałacowy
– sanktuarium św. Idziego w neobarokowym, dwuwieżowym kościele z XX wieku
-rzeźba św. Idziego, późnogotycka z ok. 1500 roku
-odkryte w roku 1856 nieckowate kamienie żarnowe z rysunkami bożków normańskich i znakami runicznymi
-urny z pochówków kultury łużyckiej (muzeum Kępno)

Neobarokowy kościół murowany p.w. św. Idziego Opata wybudowano w latach 1927-33 według projektu architekta Stanisława Mieczkowskiego. Świątynię wykończono w latach 1947-51.
Jest to budowla jednonawowa z transeptem i dwuwieżową fasadą. Wokół prezbiterium podcienie.
W ołtarzu głównym wykorzystano fragmenty dawnego z XVIII w. W ołtarzu tym późnogotycka rzeźba św. Idziego z około 1500 r. Dwa późnobarokowe ołtarze boczne ze zwojów akantu pochodzą z 1 poł. XVIII w. Umieszczono w nich barokowe obrazy św. Agnieszki i św. Wawrzyńca. W kaplicy barokowy ołtarz z rzeźbą św. Jana Nepomucena, namalowany przez J. Baltazara de Jung w 1794 r. Został odnowiony w 1852 r.
Ponadto wewnątrz warto zwrócić uwagę na barokową ambonę z XVIII w. z herbem Jastrzębiec, barokową chrzcielnicę, kamienną kropielnicę z 1796 r., feretrony z obrazami św. Jerzego oraz Niepokalanego Poczęcia z XVIII/XIX w., Matki Boskiej Częstochowskiej i św. Anny Samotrzeć, Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XIX w. W drewnianym obejściu przy kościele znajduje się obraz Chrystusa Ukrzyżowanego z XVIII w.
W 1999 r. świątynia została podniesiona do rangi Sanktuarium. Jest to miejsce licznych pielgrzymek i słynnego odpustu ku czci św. Idziego.
Tradycja mówi, że od początku naszych dziejów św. Idzi zjawiał się w tym miejscu ,gdzie teraz stoi kościół. Pomagał
ludziom w różnych sprawach. Od wieków w przekonaniu społeczeństwa św. Idzi w Mikorzynie – to miejsce święte.
Kroniki podają ,że np. w czasie zaborów przychodzili tu pielgrzymi od Wieruszowa, Wielunia ze Śląska, z Sycowa,
Oleśnicy i aż od Trzebnicy, nie licząc całej południowej Wielkopolskiej ziemi.
W okresie letnim najwięcej ludzi przychodzi na modlitwę. Z księgi wpisów wynika , że są z różnych stron Polski.
Natomiast na tygodniowy odpust – zwłaszcza zakończenie – kilka tysięcy wiernych.

Szkoła Podstawowa w Hanulinie

Szkoła Podstawowa w Hanulinie jest publiczną sześcioletnią szkołą podstawową z klasami I-VI, w której uczą się dzieci z: Hanulina, Rzetni, Przybyszowa, Klin, Białego Młyna, Dziekani, Krążków (od numeru 127).

Od 01.09.2003r. w szkole funkcjonuje oddział integracyjny i oddział dla dzieci z autyzmem.

Historia szkoły :
1 września 1973 roku zabrzmiał pierwszy dzwonek w Szkole Podstawowej w Hanulinie, placówce, która na stałe wpisała się w krajobraz osiedla Hanulin. Pod okiem 12 dobrze przygotowanych nauczycieli w murach nowej szkoły rozpoczęło naukę 257 uczniów, w 12 oddziałach. Obecnie w szkole zdobywa wiedzę 163 uczniów. Pracuje z nimi 24 nauczycieli.

* 1402 absolwentów

* 66 nauczycieli

* 165 uczniów wpisanych do Złotej Księgi

* 135 pucharów

Tę historię pisali wszyscy: nauczyciele, uczniowie, rodzice, cała miejscowa społeczność.

8 maja 1976r. nadano szkole imię Janusza Kusocińskiego.

Olimpijczyk, sportowiec, patriota stał się autorytetem i wychowawcą kolejnych roczników uczniów i absolwentów. 17 maja 1980r. placówkę uhonorowano aktem „Prawo posiadania sztandaru”.

Ten akt zobowiązywał i zobowiązuje do nauki, pracy nad sobą, współpracy, sportowej rywalizacji. Patron, sztandar, hymn tworzą stały ceremoniał placówki. Łączą rodziców i uczniów w jedną wielką rodzinę wychowanków KUSEGO. 22 maja 1987r. szkoła została członkiem Klubu Szkół im. Janusza Kusocińskiego

Obecnie placówka nawiązuje do sportowych tradycji. Fakt ten potwierdzają: wyniki osiągnięte przez naszych uczniów w zawodach, puchary, kąciki Patrona, obchody Dnia Patrona, masowe biegi.

Obecnie
Szkoła im. Janusza Kusocińskiego w Hanulinie jako sześcioklasowa Szkoła Podstawowa zapewnia uczniom wszechstronny, harmonijny rozwój. Daje możliwości zdobywania wiedzy i kształcenia umiejętności. Oddział integracyjny i oddział dla dzieci z autyzmem to zobowiązanie całej społeczności szkolnej! Rzetelna praca, życzliwość, szacunek, przyjaźń sprawiają, że wszystkie dzieci czerpią radość ze wspólnej nauki i zabawy.